१२ गाउँ २: जुन रात मेरो साथीले 'नेपाली फिल्मले एक्सन गर्न सक्दैन' भन्न छोड्यो
"नेपाली एक्सन?" मेरो साथी यति ठूलो स्वरले हाँस्यो कि मम पसलको छेउको टेबलका दाइ फर्केर हेर्न थाले। "ब्रो, युट्युबमा आएपछि हेरौंला नि।"
ऊ हरेक ठूलो साउथ फिल्मको पहिलो दिनको पहिलो शो बुक गर्ने मान्छे हो। कुन तेलुगु हिरोले आफैं स्टन्ट गर्यो र कसले डबल प्रयोग गर्यो, सबै भनिदिन्छ। तर नेपाली एक्सनको कुरा गर्यो कि जवाफ सधैं एउटै: *हाम्रोमा त्यो हुँदैन।*
त्यसैले मैले १२ गाउँ २ का दुईवटा टिकट काटेँ, र भनेँ, "मन परेन भने ममको बिल मेरो।"
हल
बेलुकीको शो थियो। बत्ती निभ्दा भरिएका सिटभन्दा खाली सिट धेरै थिए, र त्यो देखेर मन अलि दुख्यो। पोस्टरमा रकेट लन्चर बोकेको फिल्म, रिङमा कोही उत्रिन्छ कि भनेर पर्खिरहेको लडाकुजस्तै, दर्शक पर्खिरहेको थियो।
साथीले कानमा भन्यो, "देखिस्? नेपाली नै आउँदैनन्।"
मैले केही भनिनँ। पर्दा अँध्यारो भयो, अनि आवाज सुरु भयो।
पहिलो गोली
हरेक एक्सन फिल्ममा एउटा क्षण आउँछ, जहाँ तपाईं यसलाई पत्याउने कि नपत्याउने भनेर निर्णय गर्नुहुन्छ। उसका लागि त्यो क्षण छिट्टै आयो। स्पिकरबाट गोली पड्कियो, अनि हामीभन्दा दुई लहर अगाडिको केटो सिटमै उफ्रियो। यसपटक मेरो साथी हाँसेन।
*१२ गाउँ २* शक्तिशाली मान्छेहरूले रचेको ठूलो षड्यन्त्रमा पुगेका दुई योद्धाको कथा हो, जहाँ हरेक सत्यको मूल्य चुकाउनुपर्छ। यो फिल्म कानेखुसी गर्दैन। चर्को छ, रगतले भिजेको छ, धुवाँले भरिएको छ। झन्डै तीन घण्टा लामो छ, र आफूलाई कहिल्यै सानो देखाउने कोसिस गर्दैन।
आधा फिल्म पुग्दा साथीले समय हेर्न फोन निकाल्यो, अनि नहेरी फेरि खल्तीमा राख्यो।
नदेखिने मान्छेहरू
एउटा दृश्यको बीचमा म हिरोलाई हेर्न छोडेर क्यामेरा पछाडिका मान्छेहरूबारे सोच्न थालेँ।
कसैले त्यो खसाइको योजना बनायो होला। कसैले मुम्बईको एउटा गीतमा खर्च हुने बजेटमा सायद दस पटक त्यो खसाइ दोहोर्यायो होला। कसैले लोकेसन खोज्यो, गाडी मागेर ल्यायो, टोलीलाई रातभर काम गर्न मनायो, अनि मान्छे साँच्चै हलमा आउलान् भन्ने आशा गर्यो, मनैदेखि।
निर्देशक विराज भट्ट र उनको टोलीले सिक्वेल बनाए। यसको अर्थ उनीहरूले यो सबै एक पटक गरे, कति गाह्रो रहेछ भनेर देखे, अनि फेरि, अझ ठूलो बनाएर गर्ने निर्णय गरे। यति सानो उद्योगमा त्यो फिल्म निर्माण मात्र होइन, जिद्दी पनि हो, राम्रो खालको जिद्दी।
बाहिर निस्किँदा
क्रेडिट चल्न थालेपछि पनि साथी चाहिनेभन्दा एक छिन बढी बसिरह्यो।
बाहिर आएर ज्याकेटको चेन लगाउँदै भन्यो, "ठीक छ। केही ठाउँमा कमजोर थियो। तर केही दृश्य त..." उसले टाउको हल्लायो। "यस्तो फिल्म किन धेरै बन्दैनन्?"
"किनकि हामी आउँदैनौं," मैले भनेँ।
मैले उसलाई भनेको हो भनेर उसले बुझ्यो। अनि मैले आफैंलाई पनि भनेको हो भनेर पनि बुझ्यो, हरेक पटक हिन्दी ब्लकबस्टर पहिले रोजेर "नेपाली चाहिँ पछि हेरौंला" भनेर आफैंलाई वाचा गर्ने मलाई।
ठूलो एक्सन कहाँबाट जन्मिन्छ
तेलुगु र तमिल सिनेमा एक बिहान उठ्दा अमेरिका र जापानका हल भर्ने फिल्म लिएर आएका होइनन्। कोरियन एक्सन संयोगले संसारभर पुगेको होइन। हरेक ठाउँमा पहिले घरकै दर्शक हलमा पुगे, फिल्मपिच्छे, फिल्म पूर्ण नहुँदा पनि। टिकटको पैसाले निर्मातालाई ठूलो सपना देख्न सुरक्षित छ भन्ने विश्वास दियो। अनि अर्को फिल्म ठूलो बन्यो, त्यसपछिको झन् ठूलो।
नेपाली एक्सन अहिले त्यही पहिलो खुड्किलामा उभिएको छ। *१२ गाउँ २* एउटा टिमको आवाज हो: *हामीसँग जे थियो, त्यसले सकेसम्म मिहिनेत गर्यौं।* अब के हुन्छ भन्ने कुरा उनीहरूको हातमा छैन। सिटहरूको हातमा छ।
हलहरू भरिए भने काठमाडौंका हरेक निर्मातासम्म सन्देश पुग्छ: मान्छे ठूलो नेपाली एक्सनका लागि पैसा तिर्छन्। यसैगरी स्टन्टको बजेट बढ्छ, कोरियोग्राफी तिखारिन्छ, क्यामेरा अझ साहसी बन्छ, अनि एक दिन नेपाली एक्सन फिल्म विदेशका हलमा खुल्छ, त्यहाँ बस्ने नेपालीका लागि मात्र होइन, सबैका लागि।
त्यो दिन आजको एउटा टिकटबाट सुरु हुन्छ।
त्यसपछि साथीले के गर्यो
घर फर्किँदा उसले हलबाट एउटा स्टोरी पोस्ट गर्यो: पोस्टर, मिति र एउटै लाइन: *"नेपाली फिल्मबाट यस्तो आशा थिएन। गएर हेर।"*
यत्ति भए पुग्छ। समीक्षा होइन, भाषण होइन। कसैले धेरै मिहिनेत गर्यो र त्यो देखियो भनेर साथीहरूलाई इमानदारीसाथ भन्ने एउटा मान्छे।
यो हप्ता त्यो मान्छे तपाईं बन्नुहोस्। हिन्दी एक्सन मात्र हेर्ने साथीलाई लिएर जानुहोस्। निष्पक्ष हुनुहोस्: के राम्रो लाग्यो र के लागेन, दुवै भन्नुहोस्। आलोचनाले उद्योगलाई बढ्न मद्दत गर्छ। खाली सिटले गर्दैनन्।
मुख्य जानकारी
- प्रदर्शन: २०२६ अक्टोबर १६ (असोज ३०)
- अवधि: १७२ मिनेट
- प्रमाणपत्र: PG
- निर्देशक: विराज भट्ट
- कलाकार: समीर भट्ट, अनुप विक्रम शाही, सुनिल पोखरेल र विराज भट्ट लगायत